شب یلداکـــه رفتم ســــوی خـانه              با کیگو و لایتو همراهه هندوانه

رزیتا  و هلن و دیانا و نارسیس بودند                 در کنا  دوتـــــا جعبه انــــــــــــــار دانه دانه

 آنی و یو و کاترین و یویون دارم               ز هــــــــر یک خاطراتی جــــــاودانه

شب یلدا بــــــــوَد یا شـــــــام خون آشام ها ?              و یــــــــــــــا هنگــــــــام اجرای ترانه?

به گوشم می رسد از دور و نزدیک             نوای دلکـــــــــش چنگه عاشقانه

پس از صرف طعام و چــــای و میوه             تقاضــــــــا !!! از یوما هه 

که از عهــــــد کهـــــــــن با ما بگوید            هم از رسم و رســــــــــوم آن زمانه

چه خوش میگفت و ما خوش میشنیدیم    پس از ایشان مرا گـــــــل کرد چانه

نمی دانم چـــــــرا یک دفعـــــه نامِ-            “لایتو !!! اماکی ” آمــــــــــــــــد در میانه

کیگو هم گفت:خواهــــــــــان منین    و یا خواهــــــــان آن مست چمانه؟« لایتو»

به او با شور و شوق و خنده گفتم             عزیزم با اجــــــــازه، هــــــــــر دُوانه!!

نمی دانی چه بلوایی به پـــــا شد            از آن گفتــــــــــــــــار پاک و صادقانه

به خود گفتم که”بانی” این تو بودی           که دست این بشر   دادی بهانه!!!

خلاصه آنچنــــــــــــــان آشوب گردید           کـــــــــه از ترسم برون رفتم ز خانه

ز پشت در زدم فریـــــــــــاد و گفتم:            “میزوکی "هم کنارش، هر سه وانه!!

و آن شب در به روی مــن نشد باز             شدم چـــــــــون مرغ دور از آشیانه

شب جمعــــــــــــه برای او نوشتم              ندامت نامـــــــــــــه، امّـــا محرمانه

نمی دانم پس از آن نامــــــه دیگر               کیگو   کینه بــــــــــــا من داره یا نِه

ولی بگذار- بــــــــــــــا صد بار تکرار-            بگویم آ !!! ین حرفــــــــــــــم همانه!!!

خلاصه گویم که  لایتو عزیز جانه                من نمیدانم این چه پنهانه........  

کیگو نشاید که بداند منو لایتو                              داریم عشق ها در  میانه 

آری این بود ماجرای یلدا ی ما                نام سوبارو که می آمد " نیکا" می کشت مرا شبانه 

 

نظر بدین زود و سریع و آمیانه