بسم الله الرحمن الرحیم

إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَیُنَزِّلُ الْغَیْثَ وَیَعْلَمُ مَا فِی الْأَرْحَامِ وَمَا تَدْرِی نَفْسٌ مَّاذَا تَکْسِبُ غَدًا

وَمَا تَدْرِی نَفْسٌ بِأَیِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ ﴿۳۴﴾

در حقیقت‏خداست که علم [به] قیامت نزد اوست و باران را فرو مى‏فرستد و آنچه را که در رحمهاست

 مى‏داند و !!! ى نمى‏داند فردا چه به دست مى‏آورد و !!! ى نمى‏داند در کدامین سرزمین مى‏میرد

در حقیقت‏خداست [که] داناى آگاه است (۳۴)

سر آغاز گفتار نام خداست

که رحمتگر و  مهربان خلق راست

بلی علم ساعت به دست خداست                                              زمانها بداند بری از خـــطـــاسـت

بباراند باران ز نیـــلـــــی سپــــــهـــر                                              شده سبز هر جا به باران مــــهـر

هماناست آگـــاه پــــــــروردگـــــــــار                                              که آبــستنان را چه بودست بــــار

نداند !!! ی چونکه فــــردا شـــــــود                                              چه کــــاری ز دستــان او میــــرود

نداند !!! ی در کدامیـــــن دیــــــــار                                               بمیرد در این گــــردش روزگـــــــــار

که دانـا و آگـــاه یکتــــا خـــــداست                                               به هفت آسمان و زمین پادشاست

ترجمه شعری از امید مجد