سارا بهرامی بازیگر خوش اتیه سینما و تلویزیون

سارا بهرامی بازیگر ،جلیل سامان، کارگردانی سریال «پروانه» وقتی تصمیم گرفته بود او را نقش اول سریال کند،

دویست سوال برای او ای میل کرده بود و گفته بود به همه آنها از زاویه دید پروانه جواب بدهد.

او هم مو به مو به همه آنها جواب داده بود چون در اولین تجربه جدی اش تصمیم گرفته بود

اولین آجرهای ساختمان آینده بازیگری شان را درست بچیند.

حاصل این دقت و تحصیل او در تئاتر، به چشم آمدن پروانه ای شد

که قبل از این هم او را با نقش های کوچکی در «آینه های ور به رو» و «یک عاشقانه ساده» دیده بودیم اما به یاد نمی آوردیم.

تجربه بازی در سریال « نشین» بهروز شعیبی و «من دیه گو مارادونا هستم» بهرام توکلی، اسم او را سر زبان ها انداخت.

او پارسال هم با «گیتا» و «خانه ای در خیابان چهل و یکم» به جنشواره فجر آمد و بیشتر از قبل دیده شد.

سارا بهرامی در 34 سالگی ترجیح می دهد قدم به قدم پیش برود و عجله ای برای شهرت ندارد

و حالا بازی اش بین ستاره هایی مانند علی مصفا و مهناز افشار به چشم می آید و تحسین برانگیز است.

سارا بهرامی در این گفت و گو از مسیر پیشرفت و چشم اندازش از بازیگری می گوید.

سارا بهرامی بازیگر

سارا بهرامی بازیگر خوش اتیه

شما بازیگر کم کاری هستید، ترجیح نمی دهید نقش های بیشتری بازی کنید تا بیشتر دیده شوید؟

من نه می توانم پرکار باشم، نه معتقدم که باید پرکار بود؛ چون مگر چند نامه در سال نوشته می شود

که نقش دختری داشته باشد که برای من نوشته شده باشد و به من پیشنهاد شود؟

اما به هر حال کارهایی انجام داده ام که دوستشان دارم.

کارهایی که می دانستم می توانم در آنها با نقشم به چالش برسم.

چطور به این نتیجه می رسید که کدام نقش و مال شماست و همان نقشی است که شما را به چالش می کشد؟

بعضی از نقش ها هستند که فقط نوشته شده اند تایک زن به موازات شخصیت مردم قصه وجود داشته باشد.

این طور نقش ها هیچ کنشی ایجاد نمی کند، فقط در وقصه وجود دارد.

حتی به عنوان نقش اول ! اما بعضی نقش ها را وقتی می خوانی، می بینی چالش قصه دست نقش است.

ممکن است نقش کوتاه باشد اما تاثیر مشخصی روی داستان دارد.

سارا بهرامی بازیگر ,من درباره طول و اندازه نقش حرف نمی زنم یا این که دوست دارم نقش یک بازی کنم یا نه،

درباره تاثیر نقش در جریان قصه حرف می زنم. مثلا در «گیتا»،

نقش نسترن فقط پنج- شش سکانس در قصه حضور دارد،

اما این حضور موثر است و نمی توانی از قصه حذفش کنی. این حضور موثر باعث می شود که تو بتوانی به نقش فکر کنی

و بپرسی این نقش از کجا آمده و به اینجا رسیده؟

کجا می خواهد برود؟ برای من این طوری است

که نامه ها و نمایشنامه ها خودشان حرف می زنند و نقش را نشانم می دهند.

فقط با خواندن متن ها متوجه تاثیرگذاری نقش می شوید؟

من در ادبیات نمایشی خوانده ام و بخش تئوری ماجرا را می شناسم. شاید به رمان خواندن هم ربط دارد.

من زیاد رمان می خوانم و رمان خواندن یکی از لذت بخش ترین تفریحات زندگی ام است.

با این سخت گیری تان در انتخاب نقش، شهرت شاید دیر سراغتان بیاید؛ وسوسه اش را ندارید؟

نه واقعا. به نظرم کارنامه ام هم این حرفم را تایید می کند. من بعداز بازی در سریال های «پروانه» و « نشین»،

پیشنهادهای زیادی برای بازی در سریال داشتم اما بازی ن ، نه به این دلیل که بازی در سریال را دوست نداشتم؛

دلیلش این بود که نقش ها تکراری بودند یا نقش هایی نبودند که توجه من را جلب کنند.

سال 94 که «خانه ای در خیابان چهل و یکم» را بازی ، بعد در چهار کوتاه بازی ،

در حالی که هم پیشنهاد سریال داشتم، هم پیشنهاد کار سینمایی. راستش را بخواهید،

گرچه اوا سال های دهه دوم زندگی ام در مورد بازیگری تصمیم را گرفتم و دیده شدم، اما از سال های قبل،

تلاشم را شروع کرده بودم و انگار کمی دیر به نتیجه رسیدن یک چیزهایی را در من ته نشین کرد

و صبوری بیشتری برای کاری که می خواهم انجامش بدهم و عاشقش هستم به من داد.

سارا بهرامی بازیگر

سارا بهرامی بازیگر خوش اتیه

حالا که در نقش دوم و نقش کوتاه خوب و تاثیرگذار بازی کرده اید، این دغدغه را ندارید که یک نقش اول به کارنامه تان اضافه شود؟

نه واقعا، برای من بازیگری اصلا این شکلی نیست که برایش سیاست گذاری کنم. من کاملا دلی جلو می روم

و باید نقش را دوست داشته باشم و کارگردان هم برایم خیلی مهم است، 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]