گفتم که. شادترین وبلاگ میشوم...

حقیقت این است که ما هرگز هم دیگر را ترک نخواهیم کرد. افسردگی و ناراحتی و ترک من و "او" سرسنگین صحبت و حرف نزدنمان است...

دل گرمی آنجاست که وقتی میشنوی : این مشکل قرار نیست حل بشه مگه اینکه یکی از ما بمیریم و رابطمون تموم شه.

خوشحال کننده نیست؟ حتی اگر درخواستت برای قرار گذاشتن را با بهانه دندان پزشک رد کند و بگوید : از خودتم ناراحتم :|

شاید الان خوشحالی 100 نیست ولی به 40 هم که هستم راضی ام...

خیلی دردناک است بشنوی که درست نمیشوی. همه چیز را تو اب میکنی(در حالی که نمیکنی) و کلی از این حرف ها. ولی قسمت دلنشین داستان آنجاست که پس از ترک هم این هارا از "او" بشنوی.

عاشق و زن که باشی هربار دلخوش میشوی به حرف زدنش حتی اگر تلخ بگوید.

یک عاشق و زن همیشه دارد تلاش میکند تا حس های مهرگونه نه اش را برای طراوت زندگی اش بیشتر کند و راه های نرمتر "او"یش را بیشتر بشناسد...