غروب های !!! هم اص !!! شان را از دست داده اند. قدیم ترها دلگیر که می شدیم و به جستجوی علت برمی آمدیم، زود خبرمان می شد که امروز !!! است. تمام روزها مثل هم شده اند. درست مثل لحظه ی قبل از سپیده دم. پر از بیم و امید. نمی دانم خوب است یا بد، اما جالب است. مثل تمام غروبهایی که بوی چای تازه دم می دهند..