خلاصه خدایا زورم به خودم نمیرسد...

ﺯﻭﺭﻡ ﻧﻤﯽﺭﺳﺪ؛ ﺑﻪ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺧﯿﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﺗﻔﻬﯿﻢ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ، ﺑﻪ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﻡ، ﺑﻪ ﺭﻭﺍﺑﻄﻢ . ﺯﻭﺭﻡ ﻧﻤﯽﺭﺳﺪ ﺩﻝﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭ ﺑﺸﻮﻡ ﻣﺤﻮﺭ ﺍﺻﻠﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﻡ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﻭﻡ . ﺍﯾﻨﺠﻮﺭ ﻭﻗﺖﻫﺎ ﺯﻭﺭﻡ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﯽﺭﺳﺪ، ﻣﯽﺷﻮﻡ ﯾﮏ ﺗﺨﺮﯾﺐﭼﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﯿﺎﺭ . ﻫﺮ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﺵ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺍ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻝ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺴﺎﺯﻣﺶ .
ﺍﻣﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﻧﻮ ﻧﻤﯽﺳﺎﺯﻡ. ﻗﻔﻂ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻭ ﺁﻭﺍﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﺭﯾﺰﻡ ﺗﻮﯼ ﺟﯿﺐ ﺩﻟﻢ ﻭ ﻫﯽ ﺑﻪ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ. ﺗﺮﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﺩﻭﺭ ﻣﯽﺷﻮﻡ، ﻣﻨﺰﻭﯼ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﻻ ﺑﻪ ﻻﯼ ﺁﻭﺍﺭ . ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺟﺎﯼ ﺳﻮﺗﻔﺎﻫﻤﺎﺕ ﭘﺎﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ﻫﻨﻮﺯ ﯾﺎﺩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ . ﺩﻟﺨﻮﺭ ﻣﯽﺷﻮﻡ . ﮐﺪﺭ ﻣﯽﺷﻮﻡ . ﻫﻨﻮﺯ ﯾﺎﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻢ . ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺑﺮﻭﻡ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﻨﻢ .
ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ...خلاصه خدایا زورم به خودم نمیرسد...

پ.ن:فکر کنید که متن فوق فقط بدجور به دلم نشست.همین والسلام

و امروز باز !!! تکرار شد و ما بتو نرسیدیم مولای زمین و زمان...

الّلهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍوَعَجِّلْ فَرَجَهُمْ