زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد
  از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد
صوفى مجلس که دى جام و قدح مى ش !!! ت
باز به یک جرعه مى عاقل و فرزانه شد
  شاهد عهد شباب آمده بودش بخواب ...
باز به پیرانه سر عاشق و دیوانه شد
  معبچه اى مى گذشت راهزن دین و دل
  در پى آن آشنا از همه بیگانه شد
  آتش رخسار گل !!! من بلبل بسوخت
  چهره ء خندان شمع آفت پروانه شد
  نرگس ساقى بخواند آیت افسونگرى
  حلقه ء اوراد ما مجلس افسانه شد
  گریه ء شام و سحر شکر که ضایع نگشت
  قطره ء باران ما گوهر یک دانه شد
  منزل حافظ کنون بارگه پادشاست
  دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد