به روی صفحه ی تمرین ِ مرگ میچینم،دوباره لشکر غمگین و بی پناهم را،

زمانه بازی ِ شطرنج ِ بی صداقت هاست، بفهم معنی ِ تنهایی ِ !!! م را،

همین که بی تو پر از کیش و مات تقدیرم،همین که رفته ای و رنگ ِ درد میگیرم

دلیل محکم اینها فقط سکوتت بود، بخوان دوباره غم ِ !!! ه در نگاهم را،

ش !!! ت حتمی من در سکوت رخ میداد، که خائنان !!! م تمامشان خودی اند،

وجان فشانی سربازِ بی دفاع ِ رقیب، ش !!! ت هیمنه و اقتدار ِ شاهم را

به ماهیان سیاه اسیر برکه بگو، که وارثان ِ تمامی ِ بغض این کوهند

که زنده ماندن ِ در برکه مرگ تدریجیست، در این سکوت و تعفن ببین گواهم را،

من از نگاه ِ پراز مهر ِ چشمه میگذرم،که میهمانِ پر از بغض رودها باشم

دلم خوش است که روزی سوار موج شوم،نشانه میروم اینگونه قتلگاهم را،

دوباره غیرت تنهاییم به جوش آمد، تو نیستی و من از بغض تلخ سرشارم

دوباره باید ازاین قصه رد شوم . . . آری،. . . وانتخاب کنم بی تو باز راهم را