گوگل در مورد عیب جویی سرچ می ، این مطلب رو در سایت حوزه دیدم، خلاصه ای از مطلب رو اینجا میذارم:

* عیب جویی بلای بزرگی است که کینه و عداوت می آفریند و پیوندها را بر هم می زند و انسان ها را از یکدیگر دور می سازد.

* درمقابل عیب پوشی، مایه تحکیم دوستی و تقویت روابط اجتماعی است.

* حضرت محمد (ص) ی را رسوا نمی کرد و تا آنجا که امکان داشت، عذرهای مردمان را می پذیرفت.

این بزرگوار حتی پردۀ کفرِ منافقان را نیز نمی درید و با آنکه به خوبی از همه چیز آگاه بود، همواره پنهانشان می داشت تا آنان که شایسته تربیت و هدایتند، به راه هدایت آیند و اسرار مردم از برون نیفتد. (عیب پوشی ابزاری تربیتی ست)

* توصیۀ علی (ع) به مالک اشتر:  "لازم است که دورترین رعیت از تو و عیب دارترین آنها نزد تو، ی باشد که بیشترین عیب مردم را جست وجو می کند.

همچنین در میان مردم عیب هایی وجود دارد که از چشمان، غایب و پنهان است. پس از آنها برمدار.

خدا خودش امور پنهان را داوری می کند. تاآنجا که توان داری، عیب ها را بپوشان تا خدا هم عیب های پنهان تو را که دوست داری پنهان بماند، همواره بپوشاند."

 

* «چه خوب است به جای اینکه، از رفتار و گفتار ناروای اشخاص ایراد بگیریم، به دردشان برسیم و اگر بتوانیم، هدایتشان کنیم و از این واجب تر آنکه به دردهای خودمان برسیم؛ یعنی بی ریا و بی پروا، نقص ها و عیب های خود را روبه رو بگذاریم و به علاج خویش بپردازیم»

* یکی از بزرگان، از پارسایی پرسید: نظر تو درباره فلان عابد چیست که مردم از او سخن ها می گویند و در غیاب او از او عیب جویی می کنند؟ پارسا گفت: در ظاهر او عیبی نمی بینم و از باطنش نیز آگاهی ندارم.

* گاهی اوقات عیب جویی و کنجکاوی از اسرار آدمی، نوعی فضیلت به شمار می آید، در صورتی که فرد، عیب دیگران را به انگیزه اصلاح و دل سوزی و با حفظ حرمت و آبروی شخص به او گوشزد کند. از این رو، در چنین شرایطی عاقلانه و منطقی است که خود ما نیز عیب های خویش را از ی که یادآوری می کند، بپذیریم و آن را هدیه ای ارزشمند برای خود بدانیم.

* چنان چه صادق (ع) در این باره می فرماید: محبوب ترین برادرانم نزد من، ی است که عیب هایم را به من هدیه کند»

* گوشزد محترمانه عیب ها به انسان، نشانه دوستی و پنهان ساختن آنها، به قصدی ناپسند نشانه دشمنی است:

ای غزالی! گریزم از یاری   /     که اگر بد کنم، نکو گوید

من و آن ساده دل که عیب مرا   /      همچون آیینه روبه رو گوید

* صادق (ع) نقل است که فرمود:

ی که حادثه ای را از برادر مسلمان خود بداند و آن را نقل کند و منظورش از آن، عیب جویی و لکه دار ساختن جوانمردی او باشد، خداوند در روز رستاخیز، او را از رحمت خود دور می کند و در جای ذلت آوری قرار می دهد تا از آنچه گفته و آشکار ساخته است، اظهار ندامت کند.

فعل هایی که ز ما دیدی و نپسندیدی / به خداوندی خود بپوش ای ستّار (سعدی)

* خداوند بزرگ، عیب پوش بندگان است و چه نی ت که ما نیز در این صفت زیبا به پروردگارمان اقتدا کنیم.

* از عیب پوشی خداوند مغرور نشویم:

لطف حق با تو مداراها  کند   /    چون که از حد بگذرد، رسوا کند

* عیب جویی ممکن است ریشه در احساس حقارت، حسادت و توجیه عیب های خویش داشته باشد.   گاهی نیز به انگیزه تمس و خنداندن دیگران است که زشت ترین نوع عیب جویی به شمار می آید.